ZGUBIONY TELEFON – CO ROBIĆ? | worldmaster.pl
#

Telefon komórkowy to obecnie jeden z najbardziej osobistych przedmiotów jakie posiadasz. Jego utrata wiąże się z wieloma kłopotliwymi konsekwencjami. Przechowujesz w nim nie tylko ważne kontakty, ale również prywatne zdjęcia, wiadomości, dokumenty, oraz dostępy do kont w aplikacjach. Co zrobić, by zgubiony telefon nie stał się przyczyną poważniejszych problemów? Przedstawiamy 10 kroków, o których w takiej sytuacji warto pamiętać.

  1. Zadzwoń na swój numer z innego telefonu i sprawdź, czy Twój telefon nadal jest włączony. Jeśli tak, wyślij do uczciwego znalazcy wiadomość z prośbą o kontakt.
  2. Przypomnij sobie, gdzie po raz ostatni używałeś telefonu. Skontaktuj się z ostatnio odwiedzanymi miejscami: sklepem, restauracją, taksówką. Może osoby tam pracujące znalazły zgubę?
  3. Jeżeli korzystasz z komunikacji miejskiej, sprawdź Biuro Rzeczy Znalezionych MPK– to właśnie tam trafiają rzeczy odnalezione przez kierowców i motorniczych w pojazdach.
  4. Spróbuj odnaleźć swój telefon poprzez jedną z licznych aplikacji do tego przeznaczonych. Wymagają one jednak włączonego GPS a także transferu danych, by mogły spełnić swoje zadanie.
  5. Zablokuj u operatora kartę SIM. Pozwoli Ci to uniknąć nabicia wysokich rachunków. Jednocześnie możesz poprosić o wydanie duplikatu, byś mógł nadal używać tego samego numeru telefonu.
  6. Zmień hasła dostępu do wszystkich aplikacji, które miałeś zainstalowane na swoim telefonie. Dotyczy to przede wszystkim e-maila, portali społecznościowych, komunikatorów.
  7. Poinformuj o zdarzeniu swój bank, jeśli za pośrednictwem telefonu miałeś dostęp do usług bankowych. Zablokuj możliwość ewentualnego wycieku danych karty płatniczej.
  8. Umieść ogłoszenia na lokalnych grupach w portalach społecznościowych. Wiele osób właśnie w takich miejscach uzyskuje szybką i skuteczną pomoc.
  9. Odwiedź okoliczne komisy i lombardy, obserwuj też lokalne portale sprzedażowe. To właśnie tam zostają najczęściej oddane znalezione lub skradzione urządzenia.
  10. Zgłoś zaginięcie lub kradzież na Policję. Będzie Ci do tego niezbędny nr IMEI – indywidualny numer identyfikacyjny, który znajdziesz na pudełku lub dowodzie zakupu. Wbrew pozorom warto to zrobić – tą drogą odnajduje się aż co czwarty skradziony lub zgubiony telefon!
zgubiony telefon komórkowy notione

gizbot.com

A na koniec małe pocieszenie: większość telefonów znajduje się już po chwili, w zakamarkach torebki, w kieszeni, pod siedzeniem samochodu. Tu z pomocą może przyjść najnowsza funkcja lokalizatora notiOne play. Jeśli posiadasz taki lokalizator, wystarczy go nacisnąć, a Twój zgubiony telefon odezwie się nawet, gdy będzie wyciszony. Zaoszczędzisz tym sposobem sporo czasu i nerwów!

Żródło: https://notione.com/blog/zgubiony-telefon-co-zrobic/

Podjąłeś decyzję o powiększeniu rodziny o kolejnego członka merdającego ogonem i skaczącego z radości zawsze, gdy wracasz do domu? Fantastycznie! Pomożemy Ci skompletować wyprawkę dla Twojego psa. Oto 10 rzeczy, które powinny znaleźć się na Twojej liście zakupów:

1. Karma – małe opakowanie. Duże opakowania są ryzykowne – nie masz pewności, czy ta, którą wybrałeś zasmakuje Twojemu pupilowi. Zwróć uwagę na jej skład. Dobra karma to taka, w której jest co najmniej 30% mięsa. Pamiętaj również o zasadzie, by nie podawać jednocześnie karmy suchej i mokrej – psi żołądek inaczej je trawi, taka mieszanka może mu zaszkodzić

2. Obroża lub szelki oraz smycz. Pamiętaj by dopasować ich wielkość i rodzaj do wagi psa. Unikaj na początek smyczy flexi – korzystający z nich pies będzie miał problem, by nauczyć się chodzenia przy nodze.

3. Legowisko – w przypadku młodych psów, warto na początek kupić najtańsze, lub po prostu rozłożyć stare koce, czy kołdrę. Szczeniaki mają tendencję do gryzienia wszystkiego, co znajdzie się w zasięgu ich zębów. Bardzo prawdopodobne, że pierwsze legowisko zostanie po prostu… zjedzone.

4. Kennel, czyli klatka dla psa. Jeśli jest odpowiednio duża, stanie się dla Twojego pupila bezpiecznym schronieniem. Może też uchronić mieszkanie (szczególnie jeśli to szczeniak) przed zniszczeniami, a samo zwierzę przed zrobieniem sobie krzywdy (np. porażenie prądem przez przegryzione kable).

5. Miski na wodę i na pożywienie. Dwie osobne, najlepiej metalowe, z szeroką, stabilną, antypoślizgową podstawą. Ceramiczne są mało bezpieczne – stłuczone mogą okaleczyć psa, a plastikowe, zostać przez niego szybko zniszczone.

szczeniak pies co dla psa nowy pies co kupić nowy pies piesek lokalizator kennel

6. Chip i adresówka (na adresówce należy wpisać imię pupila i numer Twojego telefonu). Choć są niezbędnym wyposażeniem, pomogą w odnalezieniu uciekiniera tylko wtedy, gdy ktoś go schwyta i zechce oddać właścicielowi. Dlatego warto wyposażyć psa w…

7. Lokalizator notiOne – niewielki, lekki i bardzo praktyczny lokalizator bluetooth, który łatwo przymocować do psiej obroży. Dzięki wsparciu sieci aplikacji współpracujących, pomaga namierzyć psa nie tylko w pobliżu, ale i na znacznie dalsze odległości. Gdy ucieknie, sprawdzisz w aplikacji gdzie powinieneś go szukać.

8. Numer do weterynarza oraz całodobowej pomocy weterynaryjnej. W przypadku nagłych kłopotów ze zdrowiem, może nie być czasu na szukanie w sieci odpowiedniego kontaktu. Czasem liczą się dosłownie minuty.

9. Zabawki i gryzaki – szczególnie dla młodych psiaków. Ich chęć do zabawy oraz fizjologiczna potrzeba gryzienia może się źle skończyć dla Twoich mebli, poduszek i wszystkiego, co tylko wpadnie im w zęby. Warto zainwestować w droższe zabawki – są bezpieczniejsze i bardziej trwałe.

10. Smaczki – czyli małe kawałeczki psich smakołyków. Niezbędne przy wychowywaniu psa i uczeniu go nowych komend. Będą nagrodą za dobrze wykonane zadanie.

Ilość mniej lub bardziej potrzebnych gadżetów dla psów, można by mnożyć w nieskończoność. Jednak przedstawiona przez nas lista jest absolutnym “must have” każdego początkującego właściciela czworonoga.

Źródło: https://notione.com/blog/wyprawka-dla-psa/

(więcej…)

Jestem “Januszem” StarCraft. Tak jak “Janusze” piłki nożnej w przerwach między kolejnymi meczami Mundialu obok bloku haratają z kumplami w gałę, tak ja, od lat podglądając profesjonalne rozgrywki e-sportowców, wracam do kampanii w singlu StarCraft II. I coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że nie wykorzystujemy pełnego potencjału tej fenomenalnej gry oraz jej społeczności.

Zacznę od tezy. Gry wideo mogą (a nawet powinny) stanowić jedną z form dydaktyki i budowania kompetencji. Pewnie – podręczniki, case studies, dyskusje i warsztaty sprawdzają się dobrze w szkołach, na uczelniach, czy firmowych szkoleniach. Tylko czemu nie dorzucić do tego właśnie gier?

Przykłady?

  • Sid Meier’s Civilization – żeby uczyć złożoności, przyczynowości i długofalowej strategii.
  • Seria Total War – żeby uczyć sztuki wojny i dyplomacji.
  • Paper’s Please – żeby uczyć empatii.
  • Dark Souls – żeby ćwiczyć cierpliwości.
  • Portal – kreatywne rozwiązywanie problemów.
  • Sim City – tworzenie przestrzeni miejskiej i poznanie sfery publicznej.
  • X-COM – taktyka i zarządzanie zasobami ludzkimi.

Jeżeli podeprze się to dyskusjami, pracą grupową – słowem: kontekstem dydaktycznym – to nagle sceptyczna część społeczeństwa (w tym ekspertów) może dać się zaskoczyć i odkryć wielką prawdę, że gry to nie tylko zabawa. To forma immersji i doświadczania, prawdziwe ćwiczenie dla umysłów, które stanowi bezpieczną symulację fikcyjnych scenariuszy ale może pomóc rozwijać rzeczywiste umiejętności, a także postawy.

No, ale miało być o StarCraft (brzmi to jakoś pokracznie, dlatego pozwól, że zastąpię to skrótem SC2).

Ta kultowa seria gier strategicznych czasu rzeczywistego zapracowała na swój status i doprowadziła do narodzin e-sportu. Dzisiaj to fenomen kulturowy, żeby nie powiedzieć – instytucja. Cały ekosystemem turniejów, lig, sponsorów, mediów, nagród i przede wszystkim utalentowanych zawodników, którzy osiągnęli mistrzostwo przez wytrwałą pracę i współzawodnictwo.

W swojej istocie to unikatowa gra, którą cechuje złożoność, poziom wyważenia, dynamika i elastyczność stylów rozgrywki. Gra, która oferuje głębię strategicznych możliwości i przestrzeń do rozwoju rzadko spotykaną w innych produkcjach.

Grając w SC2 – profesjonalnie bądź nie – można nauczyć się naprawdę wiele, jeżeli tylko podchodzi się do tego w sposób świadomy, z otwartą głową i chęcią do nauki. Dlatego poniżej zebrałem swoje wnioski, doświadczenia i wszystko to, co udało mi się dostrzec z niekonwencjonalnej perspektywy. Na koniec pozostawię Cię z kilkoma pomysłami Bez/Schematu, jak i otwartymi pytaniami, na które może będziesz w stanie pomóc mi odpowiedzieć.

Jako, że przyznałem się już do bycia “Januszem” SC2, który “jedzie w singla”, sięgnąłem też po wypowiedzi dwóch topowych polskich progamerów, tj. Artura “Nerchio” Blocha oraz Igora “Indy” Kaczmarka, z którym mój wywiad możesz obejrzeć również tu:

Symulator dowódcy i podejmowania decyzji

Oczywiste byłoby wskazać na początek, że RTS uczy zarządzania wirtualnymi, jednak wyczerpalnymi zasobami, jak minerals i vespene gas, ale prawda jest taka, że najważniejszym zasobem, którym trzeba zarządzać w SC2 jest… Twoja uwaga.

Ta gra została zaprojektowana tak, aby każda Twoja decyzja miała konsekwencje, a w SC2 nie ma chwili bez decyzji. To nie mobilna “turóweczka” do kubeczka kawy i rogala z czekoladą na dobry poranek. Bezczynność przez 5s to błąd, który może kosztować całą rozgrywkę. Dlatego tak ważna podczas gry jest ciągła optymalizacja, uwaga i skupienie podczas nieustającej kaskady wydawanych rozkazów.

Musisz decydować czego NIE zrobisz, bo zawsze są koszty utraconych korzyści, a każda podjęta przez Ciebie decyzja oznacza zrezygnowanie z szeregu innych. Nie brzmi to życiowo? Szczególnie, jeśli pełnisz funkcje kierownicze, zarządzasz jakąś organizacją, zespołem ludzi i ponosisz odpowiedzialność.

starcraft starcraft2 e-sportowców gry SC2

gameplatform.pl

Starcraft oduczył mnie szkodliwego przeciągania prostych spraw, jak napisanie emaila czy wykonanie telefonu. Nauczyłem się, że człowiek nie potrafi jednocześnie robić dobrze dwóch rzeczy na raz, zatem ograniczam takie sytuacje do minimum.

  • Igor “Indy” Kaczmarek

W Starcrafcie trzeba być pewnym siebie i swoich decyzji. Robienie kilku rzeczy na raz jest nieefektywne, dlatego i w grze i poza nią skupiam się na jednej rzeczy w danym momencie, za to bardzo szybko przerzucam swoją uwagą od jednego celu do drugiego.

  • Artur “Nerchio” Bloch

W skrócie, SC2 pomaga Ci nauczyć się:

  • bardziej świadomie zarządzać Twoją uwagą;
  • lepiej, szybciej i trafniej podejmować decyzje;
  • zachować zimną krew w sytuacjach kryzysowych i paniki.

Sztuka uczenia się na błędach i dążenia do doskonałości

Trening czyni mistrza i pewnie powie Ci to każdy progamer. Niewiele gier daje tak bardzo odczuć, że rozwijasz się, stajesz się lepszy, kiedy ćwiczysz, jak SC2. Całkiem mierzalnie możesz robić rzeczy szybciej, trafniej, sprawniej. Z zastrzeżeniem, że nieodłącznym elementem dążenia do doskonałości jest i będzie porażka. To wkodowane w reguły tej gry, nieuniknione i czasem nieuchronne w wyniku jednej złej decyzji – jak w życiu. W SC2 nie ma wiary, przypadkowości i dobrej energii – tu są parametry, taktyki, statystyki i dobre przygotowanie.

W czynnościach w których porażka jest nieunikniona albo ma charakter powtarzalny, jak sport, biznes i rywalizacja, trzeba po prostu nauczyć się podchodzić do niej z rozmysłem i refleksją. Nie oburzać, nie obrażać. SC2 jest doskonałym ćwiczeniem, w szczególności, kiedy trafiasz na koreański serwer 😉

SC2 nauczył mnie pokory oraz pozbawił strachu przed przegraną. Porażkę odbieram w kategorii kolejnej lekcji. Dzięki temu wyłapuję i usuwam złe nawyki, a zastępuję je dobrymi.

  • Igor “Indy” Kaczmarek

Dzięki SC2 zdobyłem umiejętność efektywnej nauki tzn. wiem w jaki sposób spędzać czas, aby go nie marnować podczas zdobywania nowej wiedzy. Przekłada się to na każdą dziedzinę życia, gdzie musimy spędzić wiele godzin, aby coś osiągnąć, zaczynając od grania na gitarze a kończąc na fizyce kwantowej.

  • Artur “Nerchio” Bloch

W skrócie, SC2 pomaga Ci nauczyć się:

  • przyjmować porażkę z pokorą;
  • wyciągać z przegranej nauczkę na przyszłość;
  • stale szukać optymalnych dróg działania.

Przygotowanie zamiast spontaniczności

Kontynuując wątek porażek. Jedną z rzeczy, które zacząłem stosować grając w SC2 zwiększając stopniowo poziom trudności było… wyjście poza samą grę.

Zmieniłem wiele swoich taktyk, ba! nawyków i zachowań, kiedy zacząłem sfrustrowany porażkami oglądać, jak inni gracze (lepsi ode mnie) na YT przechodzą określone misje. Sama nauka wyciągnięta z ich rozgrywek pozwoliła mi na poprawę efektywności o jakieś 150%, a wciąż miałem olbrzymią satysfakcję z tego, że nauczyłem się czegoś nowego.

Poszedłem więc dalej. Zacząłem czytać o taktykach i rozwiązaniach, o mocnych i słabych stronach jednostek, lepiej skonfigurowałem skróty klawiszowe. I to samo robią profesjonalni gracze, którzy podobnie jak bokserzy przed walką, analizują materiały wideo z rozgrywek swoich przeciwników i stale śledzą zmiany w parametrach jednostek wraz z kolejnymi aktualizacjami.

SC2 to gra, do której po prostu wypada podchodzić przygotowanym, podobnie jak do większości czynności w życiu profesjonalnym: spotkania z klientem, projektowania strony WWW, prowadzenia wywiadu. Można iść “na spontan” i liczyć, że będzie dobrze, a można też po prostu odrobić pracę domową.

Poznawanie nowych taktyk i obserwowanie innych zawodowych graczy zawsze zachęca do poprawy własnej gry lub wypróbowania czegoś nowego. Myślę, że dzięki temu mniej boję się zmian tak w wirtualu, jak i w realu.

  • Igor “Indy” Kaczmarek

Starcraft uczy tworzyć podręczną bazę wiedzy i korzystać z niej w czasie rzeczywistym, ale przy jednym założeniu – że musi być ona stale odświeżana i aktualizowana.

  • Artur “Nerchio” Bloch

W skrócie, SC2 pomaga Ci nauczyć się:

  • do każdej czynności, zadania podchodzić formalnie przygotowanym;
  • słuchać, obserwować i uczyć się od innych.

Lawirowanie między mikro i marko zarządzaniem

W SC2 niezwykle ważny jest rozdział na mikro- i makrozarządzanie. Tzw. micro i macro. W dużym uproszczeniu:

  • micro to sterowanie jednostkami, wykorzystywanie ich umiejętności, taktyki oparte na mocnych i słabych ich stronach, budowanie formacji, kontrowanie ataków itp.
  • macro to alokacja zasobów, produkcja, rozwój gospodarki, zarządzanie infrastrukturą.

Jedno nie może istnieć bez drugiego, ale z pewnością nie da się wygrać rozgrywki bez macro, czyli bardziej ogólnego, całościowego spojrzenia, strategii i decyzji inwestycyjnych.

SC2 nauczył mnie szybkiego przeskakiwania między perspektywą doraźną, krótkoterminową, a przyszłościową i długoterminową. Niektóre decyzje mogą mieć rezultat w tu i teraz, ale inne okażą się trafione bądź nietrafione dopiero po upływie czasu. Ponadto, granie w SC2 pokazuje, jak wiele czynności i zdarzeń wymaga reakcji natychmiastowych, a część innych może zaczekać na swoją kolejkę. W zarządzaniu porządkuje to tzw. macierz Eisenhowera, bardzo przydatna na co dzień.

Przechodzenie między micro i macro to dla mnie wyczyn nadawania priorytetów temu, co jest najważniejsze w danej chwili i żonglowania tymi priorytetami w życiu codziennym i celach krótko i długoterminowych.

  • Igor “Indy” Kaczmarek

W skrócie, SC2 pomaga Ci nauczyć się:

  • dostrzegania w życiu aktywności ważnych i ważniejszych;
  • hierarchizować i priorytetyzować zadania;
  • zrozumieć różnicę między strategią i taktyką, rezultatem długo- i krótkoterminowym.

Jak dobrze wykorzystać potencjał StarCrafta?

Może i jestem “Januszem” SC2 i może już nim pozostanę, ale to nic nie szkodzi. Z przyjemnością poświęcę tej grze (w singlu, naturalnie) kolejne kilkaset godzin życia i wiem, że będzie to inwestycja w dalszy rozwój konkretnych umiejętności.

A jest się czego uczyć. Menedżerowie, publiczni i prywatni, dowódcy wojskowi, kierownicy jednostek naukowych, studenci, a nawet uczniowie. Wszyscy mogą spędzić chociaż 10h w świecie StarCrafta, żeby nabrać nowego spojrzenia na:

  1. Podejmowanie decyzji
  2. Zarządzanie uwagą
  3. Analizę własnych porażek
  4. Umiejętność przyjmowania krytyki
  5. Dobre przygotowanie
  6. Priorytetyzację zadań

Wystarczy podeprzeć to pracą warsztatową, dyskusjami, analizą i wziąć pod lupę to, czego się doświadczyło, a nie to, co przeczytało się w podręczniku lub usłyszało od szkoleniowca.

Ale skoro już przy tym jesteśmy. Dlaczego nie pójść krok dalej: być może jest miejsce na szkolenia współprowadzone przez takich profesjonalnych graczy jak Artur Bloch i Igor Kaczmarek? Oni, podobnie jak setki e-sportowców specjalizujących się w SC2, dotarli tam, gdzie są, przez ciężką, wytrwałą pracę, dyscyplinę i konkretną metodę (raz jeszcze zachęcam Cię do sprawdzenia wywiadu z Igorem). Podobnie jak menedżerowie, dyrektorzy, dowódcy, nauczyli się zachowywać zimną krew w sytuacji stresu, presji i niepewności. Pewnie, ich rozkazów czy dyspozycji nikt nie podważa 😉 ale dlaczego z góry uznać, że nie mają do przekazania czegoś ciekawego tym, których praca umysłowa to w dużej mierze sztuka podejmowania skutecznych decyzji?

Albo lepiej: czy nie warto potraktować SC2 jako narzędzie dydaktyczne i jednocześnie formę zabawy, by uczyć młodzież cierpliwości, przyjmowania porażki, doskonalenia i strategicznego myślenia? Myślę, że partyjka w SC2 przeciwko progamerom mogłaby stanowić ciekawą życiową lekcję: tak, przegrałeś/przegrałaś (i to sromotnie), ale reguły gry dla obu stron były identyczne – jakie więc wyciągasz z tej klęski wnioski i co w związku z tym zamierzasz dalej zrobić?

Możliwości jest więcej i tu zostawiam miejsce na Twoją inwencję w komentarzach pod tekstem lub na moim vlogu pod wideo, do którego obejrzenia gorąco Cię zachęcam:

Temat dotyczy nie tylko StarCrafta, ale w praktyce wszystkich gier, które niosą ze sobą jakąś wartość (kilka z nich wymieniłem we wstępie). Wierzę, że ma to sens, podobnie jak sens ma na solidny dokument filmowy o społeczności polskich e-sportowców zgromadzonych wokół SC2 😉 Nad pozyskaniem funduszy na taki materiał będę teraz intensywnie pracować, więc jeśli masz pomysły i sugestie także w tej mierze – daj znać!

Bartosz Filip Malinowski

Jestem strategiem, konsultantem i kreatywnym. Łączę kropki, które znikają ludziom z oczu. Założyłem agencję rozwiązań społecznościowych WeTheCrowd. Staram się także łączyć różne światy i dyscypliny oraz zachęcać do wyjścia ze swojej bańki na vlogu Bez/Schematu.

Zobacz również:

8 polskich gier niezależnych, na które warto czekać

 

Kiedyś roboty stanowiły surrealistyczne wizje niepoprawnych romantyków. Sztuczna inteligencja znana była tylko z kinowych ekranów. Nikt nie przypuszczał, że technologia rozwinie się tak, że teraźniejszość będzie odzwierciedlała filmową akcję. Pozorną fikcję, w której technologiczna zagłada staje się realnym faktem.

„Technologia to same plusy!”. Czy aby na pewno?

W dobie gdzie szeroko pojęta technologia jest gloryfikowana, a wszystko jest skomputeryzowane i zmechanizowane, możemy tak naprawdę mieć ciągły kontakt ze światem, nie wychodząc z domu lub nie odrywając wzroku od swojego telefonu. Bezproblemowe okazuje się w ten sposób zarządzanie firmą czy nawet edukacja szkolna. Okazuje się, że technologia umożliwia nam zarabianie pieniędzy, uczenie się i rozwój, bez opuszczania naszych czterech ścian.

To jest świetna wiadomość dla nas wszystkich. Żyjemy w czasach, w których mamy tak wiele możliwości, jak nigdy wcześniej dotąd. Daje nam to szerokie spektrum szans, na których możemy oprzeć swoją przyszłość. Możemy spodziewać się, że w kolejnych latach naszego istnienia, będą powstawały rzeczy, o których nie śniło się naszym przodkom albo nawet nam samym, jeszcze parę lat wcześniej.

Do niedawna, sztuczna inteligencja w ciele człowieka, mogła być podziwiana tylko i wyłącznie z perspektywy widza. Człowieka, spoczywającego w swoim wygodnym fotelu i rozkoszującego się kolejną częścią „Terminatora” lub równie przerażającego filmu – „Ja, robot”. Produkcji, która ukazała makabryczne skutki igrania z rzeczami, które nie do końca poznaliśmy.

Abstrahuje od technicznej strony tego przedsięwzięcia. Nie interesuje mnie, jak to coś powstaje, jak funkcjonuje i ile kosztuje. Nurtuje mnie wyłącznie jedno pytanie, które przyprawia mnie jeszcze w tym momencie, o tylko delikatną gęsią skórkę.

„Kiedy sztuczna inteligencja nas zastąpi?”

Być może snuje czarne wizje niepoprawnego romantyka dzisiejszych rozpędzonych i wysoce technologicznych czasów. Jednak zwróćcie uwagę w jakim stopniu obraz ukazany w wymienionych przeze mnie kultowych filmach, może stać się naszą rzeczywistością w przyszłości? Nie wkładam tych myśli w ramy czasowe mieszczące się w kolejnych pięćdziesięciu, ani nawet stu latach. Jednak nawet jeśli nie będzie nas na tym świecie, to ktoś po nas przejmie tę schedę.  Będzie kontynuował to, co my rozpoczęliśmy, doprowadzając cały świat, nie do miejsca ludzi, ale strefy zamieszkałej przez roboty i twory naszych własnych, ludzkich rąk… O ironio!

Rozumiem entuzjazm wynikający z aktualnych doniesień, głoszących kolejne spektakularne osiągnięcia oraz przewidywania odnośnie do sztucznej inteligencji, w których główną rolę odgrywa nieustannie postępująca technologia. W pewnym stopniu podzielam tę radość, bo przesuwa to granice naszego rozwoju i pozwala nam wkroczyć na tereny dotąd niepoznane. Jednak linia między pojęciami: „idealnie”, a „przesada” jest bardzo cienka i niewiele potrzeba, aby ją złamać bez możliwości powrotu. W tym przypadku może oznaczać to zjawisko, które będzie określane przez resztki żyjących ludzi, jako tytułowa „technologiczna zagłada.

sztuczna inteligencja

Zastanówmy się, proszę, co się stanie, gdy w końcu ktoś stworzy precedensową sytuację, w której zwykłego Pana Kowalskiego w pracy, zastąpią roboty? Przecież zapewne będą one perfekcyjne. Pozbawione wad i skaz. Idealne wykonujące swoją czynność, zaprogramowaną im przez właściciela.

W takich sytuacjach zastanawia mnie, jak bardzo jesteśmy w stanie kontrolować to, co sami tworzymy?

Przecież sztuczna inteligencja będzie mądrzejsza od nas. Tego nie da się ukryć. To będzie niczym chodząca, wielka jednostka komputerowa, zdolna do niewiarygodnych obliczeń i kalkulacji. Jak długo zajmie jej wykształcenie własnego toku rozumowania, przystosowania się i przechytrzenia ludzi?

Jestem fanem literatury fantastycznej i być może to, o czym piszę, to tylko moja bujna wyobraźnia. A może jednak jest to nasza przyszłość? Oddalona od nas o setki lat, ale nadal to, co nastąpi? Co, jeśli kluczowym pytaniem nie jest wcale: „Czy nastąpi technologiczna zagłada?”, a „Kiedy to się stanie?”.  

Roboty wymagają kontroli. Ludzkiego nadzoru!

Nie twierdzę, że tego procesu tworzenia trzeba zaprzestać. Technologia i jej rozwój to dział, który pozwala przesuwać granice ludzkiego poznania. Zaniechanie tego procesu byłoby wielkim marnotrawstwem naszego potencjału. Uważam jednak, że ktoś powinien sprawować nad tym ścisłą kontrolę. Nie komputer, nie kolejna maszyna, ale sztab ludzi-wybranych przez ludzi.

Roboty, sztuczna inteligencja czy inne „twory” jakkolwiek nazywane, powinny być wykorzystywane tylko w określonych działach naszego życia. Dodatkowo regulowane przez jasne wskazówki, określające zasady ich stosowania. Wszystko dlatego, aby nikt nigdy nie mógł dojść do wniosku, aby gdziekolwiek lub kiedykolwiek roboty, mogły zastąpić człowieka.

roboty

Roboty nie mogą wyciągać dłoni po to, co ludzkie!

Dlaczego to coś stworzone przez nas, ma być perfekcyjne? Dlaczego nie może mieć wad tak jak człowiek?  Skoro ma wyglądać tak jak my, to dlaczego ma nie być takie jak my – ludzie. Nikt z nas nie jest perfekcyjny. Ba! To właśnie nasza nie perfekcja jest naszą perfekcją, która czyni nas człowiekiem i dobitnie odróżnia nas od maszyn. Jeśli wzorujemy coś na człowieku, to niech to w maksymalnym stopniu go przypomina. Nie tylko pod kątem cech fizycznych, ale również osobowościowych oraz emocjonalnych.

Technologiczna zagłada karą za bluźnierstwo?

Czy my naprawdę chcemy bawić się w stwórcę i wskrzesiciela, tworząc chodzących bogów? Kiedy do tego dojdzie, nikt i nic nie będzie w stanie mnie przekonać, że ktokolwiek lub cokolwiek nad tym panuje. Pamiętacie słynne powiedzenie, dotyczące najpopularniejszego statku na świecie, z samego początku ponadczasowego filmu pt.: „Titanic”?

„Nawet sam Bóg go nie zatopi”.

Bóg nie był tam nawet potrzebny. Uczyniła to zwykła i prosta góra lodowa, z którą tak doskonały statek-jak go wtedy określano, nie mógł sobie poradzić.

Obawiam się, że jeśli sztuczna inteligencja obleczona ludzką skórą, wejdzie do powszechnego użytku i stanie się częścią życia naszych kolejnych z kolei prawnucząt, wtedy na horyzoncie również pojawi się taka „góra” przyszłych czasów. Przeszkoda, która zatopi niezatapialne.

technologiczna zagłada

Surrealistyczna wizja czy przyszłość świata?

Technologiczna zagłada może stać się faktem. Karą za nasze bluźnierstwo przeciwko wyższym wartościom, poprzez zachowanie pozbawione człowieczeństwa. Wtedy bieg historii zostanie zmieniony na zawsze. Nie odpowiedzą za to nasi potomkowie, ale MY. Bo to, co może stać się przyszłością, jest tworzone w naszej teraźniejszości i to właśnie MY jesteśmy za to odpowiedzialni. Nawet jeśli nie będziemy brali w tym bezpośredniego udziału w przyszłości.

Historia osądzi nasze decyzje oraz wybory. Oby tylko mogło o niej usłyszeć ludzkie ucho…  

Od 2006 roku ceny prądu w Europie wzrosły o ponad 40%! Nic więc dziwnego, że ludzie szukają sposobów na zminimalizowanie kosztów jakie ponoszą za zużycie energii. Nie jest to jednak takie proste.

Na szczęście w Elblągu nie brakuje kreatywnych, pomysłowych ludzi, którzy wyszli naprzeciw oczekiwaniom Polaków. Są oni na etapie opracowywania projektu mającego na celu obniżenie obecnych kosztów zużycia energii elektrycznej oraz cieplnej. Mowa tu o zespole Michała Stryjewskiego i Bartłomieja Sitek (Chainers Group), który jako pierwszy zamierza implementować technologię, powstałą we współpracy z firmą Unlimited Miners.

Celem elblążan, którzy wpadli na ten pomysł jest optymalizacja kosztów prowadzenia działalności gospodarczych oraz gospodarstw domowych poprzez wdrożenie rozwiązań zmniejszających zużycie energii elektrycznej i cieplnej oraz określenie poziomu potencjalnych korzyści i oszczędności. Jak dowiadujemy się od samych autorów projektu, prowadzą oni już w tej sprawie zaawansowane rozmowy z Centrum transferu technologii PWSZ w Elblągu oraz Elbląską Izbą Gospodarczą.

Kilka słów więcej o samym projekcie:

   Do kogo jest skierowany? Jak się dowiedzieliśmy, projekt, nad którym obecnie pracują Unlimited Miners oraz Chainers Group, skierowany jest zarówno do dużych przedsiębiorców jak i do każdej innej fizycznej osoby.

   Co gwarantuje? Innowacyjny system za pomocą instalacji urządzeń do automatycznego przetwarzania danych zapewnia maksymalne obniżenie kosztów zużycia energii elektrycznej oraz cieplnej.

   Pierwszym egzaminem dla tego projektu i jego autorów był Śląsk. Zdali go na 5. Ich badania polegały na zmierzeniu ilości wydalanego do atmosfery ciepłego powietrza z urządzeń do przetwarzania danych (czyt. koparek walut cyfrowych). Wyniki okazały się bardzo satysfakcjonujące, mianowicie maszyny uzyskały przyrost temp. z 11 do 36 stopni w ciągu 48 godzin, w pomieszczeniu o powierzchni 90m2. Ponadto autorom projektu udało się zmierzyć z jaką prędkością pracują wentylatory oraz jaką ilość ciepłego powietrza otrzymają w określonym czasie. Przed elblążanami kolejny audyt, tym razem w ich regionie.

  Ludzie szukają sposobów na zminimalizowanie kosztów jakie ponoszą za zużycie energii. Obniżenie kosztów wydobycia kryptowalut. Unlimited Miners Ludzie szukają sposobów na zminimalizowanie kosztów jakie ponoszą za zużycie energii. Obniżenie kosztów wydobycia kryptowalut. Unlimited Miners Ludzie szukają sposobów na zminimalizowanie kosztów jakie ponoszą za zużycie energii. Obniżenie kosztów wydobycia kryptowalut. Unlimited Miners

   Jeśli uważasz, że Twoja działalność mogłaby skorzystać na oszczędnościach związanych z energią cieplną i elektryczną zamów u nich bezpłatny audyt! Więcej szczegółów w biurze przy ulicy św. Ducha 16-18 (Stare Miasto) w Elblągu lub pod numerem tel. 501 932 917. 

 

#kolejne artykuły